Wartość wierzytelności wnoszonej aportem w zamian za udziały jest lub nie jest kosztem podatkowym – w zależności od tego, czy została kupiona czy nie.
NSA wydał 24 lipca 2013 r. wyrok (sygn. akt II FSK 2340/11), w którym potwierdził, że przedsiębiorcy nie mogą zaliczyć do kosztów w CIT własnych wierzytelności (powstałych w ramach wykonywanej przez nich działalności, a nie kupionych) przekazywanych spółce w zamian za jej udziały. Sąd przypomniał, że wynika to z art. 15 ust. 1j pkt 3 ustawy o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn zm.). Eksperci krytykują takie stanowisko jako nieuwzględniające realiów ekonomicznych.
Sytuacja, gdy przedsiębiorca zamiast odzyskiwać należność, wnosi ją do spółki, a w zamian obejmuje udziały w podwyższonym kapitale zakładowym, jest częsta. Uzyskuje on przychód w wysokości nominalnej wartości udziałów – zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT. Gdyby wnosił aportem kupioną wierzytelność, mógłby pomniejszyć przychód o koszty (cenę jej zakupu). Zamieszanie bierze się stąd, że we wspomnianym art. 15 ust. 1j pkt 3 ustawy o CIT mowa jest tylko o tym, że kosztem w przypadku aportu wierzytelności mogą być tylko wydatki poniesione na jej nabycie.