Estoński CIT: Firmom trudno jest stosować nieprecyzyjne przepisy

Czy konieczny jest wzrost wartości środków trwałych

Podatnik, który wybrał opodatkowanie CIT w modelu estońskim (tj. ryczałtem od dochodów spółek kapitałowych), musi spełnić wymóg bezpośredniego ponoszenia nakładów inwestycyjnych. Warto zwrócić uwagę, że w uzasadnieniu do projektu, na podstawie którego została uchwalona ustawa z 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2122), zostało wskazane, że „w projekcie przewidziano warunek co do systematycznego zwiększania majątku w działalności podatnika.” Mogłoby się więc wydawać, że istotny jest progres, wzrost wartości składników majątku trwałego spółki określonego rodzaju. Jednak nie wynika to z uchwalonych przepisów. W obowiązujących od 1 stycznia 2021 r. unormowaniach ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1406; ost.zm. Dz.U. z 2020 r. poz. 2123; dalej: ustawa o CIT) można wyczytać, że podatnik – o ile nie zdecydował się na zwiększanie wynagrodzeń zatrudnionych osób pracowniczych – musi w okresie kontrolnym ponieść określone wydatki na cele inwestycyjne.

Zaznaczyć trzeba, że ustawodawca nie oczekuje, iż na koniec dwu- lub odpowiednio czteroletniego okresu kontrolnego wartość środków trwałych, na które mają być ponoszone nakłady inwestycyjne, będzie wyższa niż na koniec roku poprzedzającego taki okres. W ustawie o CIT nie jest przewidziane takie porównanie. W praktyce nawet jeżeli podatnik ponosi nakłady inwestycyjne na określone cele i spełniają wymagania minimum, to na koniec okresu wartość środków trwałych może być niższa niż na początku okresu kontrolnego. Może to wynikać np. z faktu likwidacji części środków trwałych czy ich zbycia.