Sprawa dotyczyła polskiej spółki, która zawarła z indyjskim kontrahentem umowę na świadczenie usług związanych z funkcjonowaniem oprogramowania komputerowego. Do zadań partnera z Indii należały między innymi konserwacja oprogramowania, naprawa błędów i wad, rozwój aplikacji biznesowych i przeprowadzanie testów.

Spółka twierdziła, że nie musi od tych usług pobierać podatku u źródła, bo nie należy ich utożsamiać ze świadczeniami, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Nie są to bowiem usługi doradcze, księgowe, badania rynku, prawne, reklamowe, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń lub o podobnym charakterze.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie był innego zdania. Stwierdził, że spółka musi pobrać podatek u źródła od należności za usługi związane z funkcjonowaniem oprogramowania. Stwierdził, że mają one charakter usług technicznych i mieszczą się w kategorii „świadczeń o podobnym charakterze”, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał rację podatnikowi. Orzekł, że nie każde świadczenia niematerialne mogą być uznane za równoznaczne z tymi, które ustawodawca wymienił w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Ich lista zdaniem sądu – jest otwarta o tyle, o ile usługa niematerialna jest równorzędna pod względem prawnym. Tym samym usługi świadczone przez indyjskiego kontrahenta nie podlegają reżimowi art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a polska spółka nie pobiera od nich podatku u źródła.

ORZECZNICTWO

Wyrok WSA w Warszawie z 27 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1758/14. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia