Do zwolnienia podatkowego przekazanie pieniędzy musi być udokumentowane przelewem na rachunek bankowy lub przekazem pocztowym. Umowę lepiej zawrzeć w formie aktu notarialnego.
– Chcę przekazać mojemu dziecku w darowiźnie pieniądze. Oczywiście, sporządzimy umowę, w której zamierzam się zobowiązać, że określoną kwotę przekażę w ratach w ciągu trzech lat. Jak powinnam to zrobić najlepiej, żeby nie stracić prawa do zwolnienia w podatku od spadków i darowizn: czy darowiznę mam zgłosić do urzędu skarbowego przy pierwszej racie czy przy ostatniej – pyta czytelniczka z Warszawy.
Odpowiedź tylko z pozoru jest łatwa. Ustawa o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 93, poz. 768 z późn. zm.) przewiduje zwolnienie dla darowizn przekazywanych w obrębie najbliższej rodziny, ale jest to uzależnione od spełnienia określonych warunków. I tak, zgodnie z jej art. 4a najbliżsi mogą przekazywać sobie darowizny bez podatku, o ile zgłoszą ją do urzędu skarbowego w nieprzekraczalnym terminie sześciu miesięcy od powstania obowiązku podatkowego. W przypadku darowizny, jak wyraźnie wskazuje art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia. Jeżeli jednak, jak mówi przepis, ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.