Sprawa dotyczyła mężczyzny prowadzącego szkołę nauki jazdy. W umowach o pracę, które zawiera z instruktorami, jest wskazywane jako miejsce świadczenia pracy miasto będące siedzibą firmy. Mimo tego instruktorzy regularnie prowadzą zajęcia również w innych miejscowościach (w miejscach, gdzie znajduje się WORD lub specjalistyczna infrastruktura szkoleniowa). Czynią tak na polecenie przełożonego, a dojeżdżają tam prywatnymi samochodami. Tego samego dnia wracają.

Zwrot kosztów za przejazdy na polecenie pracodawcy. Co z PIT?

Pracodawca zwraca im koszty przejazdu. Uważał, że taki zwrot nie jest dla instruktorów przychodem ze stosunku pracy, bo – jak argumentował – przejazdy odbywają się wyłącznie w interesie pracodawcy i są niezbędne do wykonania obowiązków służbowych, a zwracane kwoty nie dają pracownikowi żadnego realnego przysporzenia majątkowego. Jest to tylko zwrot kosztów.

Zwrot kosztów za przejazdy to nieodpłatne świadczenie

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej był innego zdania. W interpretacji z 17 września 2025 r. (sygn. 0112-KDWL.4011.68.2025.2.DK) stwierdził, że zwrot kosztów użytkowania prywatnych samochodów instruktorów do celów służbowych jest nieodpłatnym świadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.

Dyrektor KIS powołał się tu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13), zgodnie z którym nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:

  • pracownik korzysta z niego dobrowolnie,
  • korzyść powstaje w jego interesie,
  • wartość świadczenia jest możliwa do przypisania indywidualnie każdemu pracownikowi.

W tym wypadku zwrot kosztów pozwala instruktorom uniknąć wydatku, który w przeciwnym razie musieliby sami ponieść – uznał dyrektor KIS.

Zwrot kosztów za przejazdy leży w interesie pracodawcy

Nie zgodził się z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku. Stwierdził, że w tej sprawie zwrot kosztów ponoszonych przez pracowników w celu wykonania poleceń pracodawcy służy realizacji wyłącznie jego interesu. To organizacja pracy wymusza wykonywanie zadań poza miejscowością wskazaną w umowie o pracę – zauważył.

Zwrócił ponadto uwagę, że zwrot wyrównuje jedynie wydatki, które pracownicy muszą ponieść, by wykonać swoje obowiązki służbowe. Nie oznacza zaoszczędzenia wydatków o charakterze osobistym. Wobec tego nie jest spełniona jedna z kluczowych przesłanek uznania świadczenia za przychód pracownika - świadczenie nie jest realizowane w jego interesie.

Wyrok jest nieprawomocny.

Wyrok WSA w Białymstoku z 17 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Bk 463/25