W analizowanej przez izbę sprawie w latach 2005, 2009 i 2010 podatnik oddał nieruchomości w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym i prawnym. Cechą charakterystyczną użytkowania wieczystego jest to, że przez cały czas trwania prawa użytkownik uiszcza opłatę roczną. Co do zasady jest ona płatna do 31 marca danego roku.

Według poznańskiej izby skarbowej oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, co potwierdza art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT (Dz.U. z 2004 r. nr 54, poz. 535 z późn. zm.). W związku z tym podlega ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zobowiązanym do opodatkowania w przypadku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste jest właściciel, tj. Skarb Państwa lub też jednostka samorządu terytorialnego.

W przypadku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności poszczególnych opłat pobieranych z tego tytułu.

Wnoszone po 31 grudnia 2010 r. opłaty roczne od oddania gruntu w użytkowanie wieczyste powinny podlegać opodatkowaniu według stawki podatku obowiązującej dla tej czynności w momencie jej wykonania (co miało miejsce do 31 grudnia 2010 r.), czyli w przedstawionej sprawie, w wysokości 22 proc.

Czynność oddania gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, która zostaje wykonana jednorazowo (w całości), a kolejne opłaty roczne nie są płatnościami za sukcesywne wykonywanie tej czynności w kolejnych okresach (której dotyczą opłaty).

Okoliczność, że z oddaniem do użytkowania wieczystego wiążą się opłaty roczne, nie oznacza, że oddawanie do użytkowania wieczystego trwa przez cały okres, na jaki zostało ustanowione i w którym wnoszone są opłaty (uchwała NSA z 8 stycznia 2007 r., sygn. akt I FPS 1/06).

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 2 maja 2011 r. (nr ILPP1/443-195/11-2/KŁ).