Samofakturowanie to rozwiązanie oparte na art. 224 dyrektywy 2006/112. Pozwala ono, aby faktury wystawiał nie sprzedawca czy świadczący usługę, ale nabywca towaru lub usługi. Formuła ta jest szczególnie interesująca dla podatników, którzy dokonują wielu zakupów u jednego dostawcy i wolą włączyć faktury tego dostawcy do swojego systemu, zachowując kontrolę nad terminami ich wystawiania.

Dotychczasowe przepisy rozporządzenia przewidywały wiele dość restrykcyjnych warunków, od spełnienia których zależała możliwość stosowania formuły samofakturowania. Należały do nich m.in. wymogi: zawarcia umowy z elementami określonymi w rozporządzeniu, przedstawienia naczelnikowi urzędu skarbowego informacji o zawartej umowie w sprawie samofakturowania czy akceptacja wystawionych faktur przez dostawcę (w formie podpisu).

Nowelizacja znacząco zmieniła te zasady. Zgodnie z par. 6 ust. 1 rozporządzenia warunkami zastosowania samofakturowania jest porozumienie między dwiema stronami i istnienie określonej procedury zatwierdzania faktur przez podatnika dokonującego tych czynności.

To kompletna zmiana reguł. Minister finansów zadowala się bowiem jedynie faktem istnienia umowy i ustalenia procedury zatwierdzania, nie interesując się ani tym, jak ta procedura została określona, ani czy jest ona przez strony w ogóle przestrzegana. Okoliczność, że taka procedura istnieje, jest wystarczająca do stosowania samofakturowania.

Jest to bardzo rozsądne rozwiązanie. Trzeba pamiętać, że to przecież w najlepszym interesie sprzedawcy (świadczącego usługę) jest to, aby procedura samofakturowania była właściwie ustalona i przestrzegana. Wystawienie faktury przez nabywcę towaru lub usługi oznacza bowiem określenie kwoty podatku należnego po stronie podatnika, który dokonał dostawy towarów lub wykonał usługę.