Chodziło o podatniczkę, która rozstała się z firmą na podstawie porozumienia stron. Zgodnie z umową społeczną zawartą pomiędzy związkami zawodowymi a zarządem spółki kobieta otrzymała trzy rodzaje odszkodowania: z tytułu dobrowolnego odejścia, za każdy rok brakujący jej do osiągnięcia wieku emerytalnego oraz z tytułu ponad 25-letniego stażu pracy w spółce.
Reklama
Sądziła, że wszystkie te kwoty będą zwolnione z podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT. Przepis ten dotyczy odszkodowań i zadośćuczynienia, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub z przepisów wykonawczych do nich. Wyjątek dotyczy jednak niektórych odpraw i odszkodowań określonych w prawie pracy.
Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy (nr ITPB2/415-998/13/MU) uznał, że w tym wypadku znajdzie zastosowanie wyjątek zapisany w art. 21 ust. 1 pkt 3 i że w związku z tym otrzymane przez kobietę odszkodowania nie są zwolnione z PIT. Zwrócił uwagę na to, że podstawą prawną ich wypłaty jest umowa społeczna i zawarte na jej podstawie porozumienie, które nie mają rangi ustawy ani przepisu wykonawczego do niej.
Tak samo orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalając skargę podatniczki. Stwierdził, że fragmentarycznie odczytała ona art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT i że kieruje się ona jedynie nazwą świadczeń (odszkodowania). Tymczasem zostały one jej wypłacone na podstawie porozumienia z pracodawcą i przez to nie są odszkodowaniami, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z odrębnych ustaw lub z przepisów wykonawczych.
Wyrok jest nieprawomocny.
ORZECZNICTWO
Wyrok WSA w Gdańsku z 23 września 2014 r., sygn. I SA/Gd 571/14. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia