Umowa pożyczki, uregulowana w przepisach kodeksu cywilnego, w zależności od woli stron może być odpłatna bądź nieodpłatna. Organy podatkowe restrykcyjnie podchodzą do pożyczek udzielanych nieodpłatnie między osobami prawnymi, w tym w szczególności między podmiotami powiązanymi kapitałowo (np. spółce córce przez spółkę matkę).
Argumentują, że w obrocie gospodarczym umowa pożyczki jest z reguły umową odpłatną, co wyraża się w jej oprocentowaniu. Z tego względu zawarcie umowy nieoprocentowanej pożyczki kwalifikują jako otrzymanie przez pożyczkobiorcę nieodpłatnego świadczenia (art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT; t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn.zm.).
Pożyczkobiorca bowiem przez określony czas korzysta z cudzego kapitału, nie ponosząc z tego tytułu jakichkolwiek ciężarów i dzięki temu znajduje się w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do tych podmiotów, które korzystają z pożyczek (kredytów) na zasadach rynkowych, tj. za wynagrodzeniem (por. m.in. interpretację dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 27 stycznia 2012 r., sygn. ILPB4/423-406/11-2/MC).