Brak wyraźnej definicji schematu podatkowego oraz potencjalna odpowiedzialność promotorów, korzystających czy wspomagających, prowadzą do tego, że niektórzy chcą raportować zwykłe, racjonalne ekonomicznie decyzje biznesowe. To niepotrzebna nadgorliwość.
1. Amortyzacja inna niż liniowa
W związku z przyjętym w art. 86a par. 1 pkt 10 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa; t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa) rozumieniem pojęcia „uzgodnienie” oraz szerokim zakresem kryterium głównej korzyści (zob. art. 86a par. 1 pkt 4 ordynacji podatkowej) pojawiła się koncepcja, że zastosowanie jednorazowej amortyzacji czy bezpośredniego ujęcia w kosztach wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej (dalej: WNiP) o wartości nieprzekraczającej 10 tys. zł stanowi schemat podatkowy podlegający raportowaniu. Co miałoby o tym świadczyć? Zwolennicy takiej tezy mają gotową odpowiedź: plan amortyzacji stosowany przez podatnika.