Podatnicy mają problem z wyliczaniem ograniczeń limitujących koszty. Jeden dotyczy finansowania dłużnego, drugi – usług niematerialnych. Podstawę obydwu określa się inaczej – potwierdziło Ministerstwo Finansów w odpowiedzi na pytanie DGP.
Oba ograniczenia obowiązują od 1 stycznia 2018 r. Jedno związane jest z kosztami zewnętrznego finansowania pozyskanego od wszystkich podmiotów, nie tylko powiązanych (art. 15c ustawy o CIT). Chodzi tu w szczególności o odsetki od pożyczek i kredytów, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań, koszty zabezpieczenia zobowiązań (art. 15c ust. 12).
Drugi limit dotyczy usług niematerialnych (np. doradczych, badania rynku, reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń), ale tylko wtedy, gdy są one kupowane od podmiotów powiązanych (art. 15e ustawy o CIT).