Sąd administracyjny przypomniał, że zgodnie z art. 119 par. 1 ustawy o VAT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku. Jak wynika natomiast z par. 2 tego przepisu, marżą jest różnica między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Chodzi więc o opodatkowanie marżą usług, które biuro nabywa od innych podmiotów, np. przewoźników, ubezpieczyciela, i sprzedaje klientowi jako jedną usługę. Zdaniem sądu marża może przybrać zarówno postać wartości dodatniej, jak i ujemnej, ponieważ ustalenie jej wartości następuje w wyniku prostego działania matematycznego. Polega ono na tym, że od kwoty należności płaconej przez nabywcę usługi turystycznej odejmuje się cenę jej nabycia zapłaconej przez touroperatora. Ujemna marża będzie miała ujemną wartość, gdy dana usługa turystyki zostanie sprzedana poniżej kosztów jej nabycia.

Podatnik świadczący usługi turystyki, ustalając kwotę marży, musi wziąć pod uwagę efekt całej sprzedaży w danym okresie, a więc zsumować marże. Sąd nie zgodził się z ministrem finansów, który twierdził, że nie można kumulować marż. WSA przyznał, że bezpodstawne są twierdzenia organu podatkowego, że nie można obniżyć podstawy opodatkowania o marżę ujemną. Podatnik może więc wykazać ujemną marżę jako podstawę opodatkowania, ale nie jest dopuszczalne wykazanie ujemnego należnego VAT. W konsekwencji w przypadku powstania ujemnej podstawy opodatkowania podatek do zapłaty wyniesie 0 zł i taką kwotę podatnik musi wykazać w deklaracji VAT-7. Sąd w tym zakresie nie zgodził się ze skarżącą, która chciała wykazać ujemny podatek należny.

Wyrok jest nieprawomocny.

ORZECZNICTWO

Wyrok WSA w Poznaniu z 24 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Po 452/12.