Chodziło o kobietę, na rzecz której na podstawie art. 446 par. 2 kodeksu cywilnego prawomocnie zasądzono świadczenie w wysokości 250 zł miesięcznie. Z przepisu wynika, że osoba, względem której na zmarłym ciążył ustawowy obowiązek alimentacyjny, może żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody (np. winnego śmiertelnego wypadku komunikacyjnego – red.) renty – na czas prawdopodobnego trwania obowiązku alimentacyjnego.
Kobieta chciała mieć pewność, że od takiego świadczenia nie musi płacić PIT, i wystąpiła o interpretację. We wniosku o nią zwróciła uwagę, że renta alimentacyjna pełni de facto funkcję odszkodowania – wynagradza szkodę majątkową powstałą na skutek spowodowanej przez inną osobę śmierci bliskiej osoby. Odszkodowania i zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku sądowego lub ugody sądowej są zaś wolne od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT.
Klauzula in dubio pro tributario jednak w wersji byłego prezydenta
Klauzula in dubio pro tributario jednak w wersji byłego prezydenta

Zobacz również
Dyrektor izby skarbowej był jednak innego zdania. Podkreślił, że w art. 446 k.c. w różnych jego paragrafach jest mowa zarówno o rencie, odszkodowaniu, jak i zadośćuczynieniu. Z tego wynika, że są to różne świadczenia, które powinny być inaczej traktowane na gruncie podatkowym.
Kobieta zaskarżyła interpretację do WSA w Gliwicach. Sąd podzielił jej stanowisko. Odwołał się m.in. do wyroku Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2015 r. (sygn. III CSK 132/14), z którego wynika, że świadczenie przyznawane na podstawie art. 446 par. 2 k.c. ma charakter odszkodowawczy. Brak jednolitego nazewnictwa w przepisach podatkowych i kodeksu cywilnego nie może skutkować tym, że kobieta nie skorzysta z przysługującej jej preferencji – podkreślił sąd.
Wyrok jest nieprawomocny.
ORZECZNICTWO
Wyrok WSA w Gliwicach z 1 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 43/15. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia