Sprawa dotyczyła spółki będącej właścicielem stacji magazynujących skroplony gaz ziemny LNG. Składają się one ze zbiorników magazynujących oraz wielu urządzeń przemysłowych. Niektóre z nich są posadowione na fundamentach. Są one wykonane z reguły z bloczków betonowych związanych zaprawą cementowo-wapienną.

Firma miała wątpliwości, w jaki sposób ustalić podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości i z tego powodu wystąpiła o interpretację do burmistrza miasta. Jej pełnomocnicy uważali, że należy dokonać podziału na części budowlane i na urządzenia techniczne stacji. Oznaczałoby to, że podatek będzie tylko od wartości tych części budowlanych, które mają fundament.

Burmistrz był innego zdania. Odwołując się do prawa budowlanego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) stwierdził, że stacja gazowa jest budowlą, która podlega opodatkowaniu jako całość techniczno-użytkowa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie spółka zarzuciła burmistrzowi, że dokonał rozszerzającej wykładni prawa podatkowego w sytuacji, gdy brak jest precyzyjnych przepisów dotyczących opodatkowania urządzeń technicznych posiadających części budowlane. Tym samym naruszył zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika.

WSA oddalił jednak skargę firmy. Orzekł, że podstawę opodatkowania stanowi wartość budowli składających się na stacje skroplonego gazu.

Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy Naczelny Sąd Administracyjny. Sędzia Andrzej Jagiełło wyjaśnił, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nie tylko fundamenty, lecz także wszystkie elementy stacji gazowej jako budowli.

ORZECZNICTWO

Wyrok NSA z 13 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1360/12. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia