Idea zmian, w porównaniu z obecną wersją Międzynarodowego Standardu Rachunkowości (MSR) 17, polega na odejściu od rozróżnienia pomiędzy leasingiem finansowym a operacyjnym. Rozróżnienie takie, zdaniem rady, powodowało, że w istocie takie same transakcje leasingu były ujmowane w odmienny sposób.

Zgodnie z nowymi regulacjami zawarcie przez leasingobiorcę umowy będzie powodowało konieczność wprowadzenia do jego ksiąg aktywu odzwierciedlającego „prawo do użytkowania” i adekwatnego zobowiązania finansowego do dokonania płatności leasingowych. Takie ujęcie będzie wymagane również w odniesieniu do tych umów leasingu, które według obowiązującego MSR 17 kwalifikowane są jako leasing operacyjny, np. najem biura. Tylko umowy krótkoterminowe, zawarte na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy (wliczając okres ewentualnego ich wydłużenia), będzie można ujmować, stosując obecne rozwiązania, przewidziane dla leasingu operacyjnego, czyli unikając wprowadzania aktywów i zobowiązań do ksiąg, a ujmując jedynie koszty bieżących rat leasingowych.

– Pozostałe umowy zawarte na okres dłuższy niż 12 miesięcy będą po początkowym ujęciu rozliczane albo liniowo, powodując ujęcie w każdym okresie kosztu w takiej samej wysokości, albo podobnie jak obecnie leasing finansowy, czyli jako suma amortyzacji i odsetek – twierdzi Katarzyna Iwuć.

Również ujęcie umowy po stronie leasingodawców ulegnie zmianom, przy czym nie będzie ono symetryczne do sposobu ujęcia leasingu przez leasingobiorców. Katarzyna Iwuć wyjaśnia, że leasingodawcy będą ujmować umowę według dwóch modeli: stosując rozwiązania podobne do obecnych rozwiązań leasingu operacyjnego z MSR 17 lub ujmując należności leasingowe i wartość rezydualną przedmiotu.

Sposób rozliczania leasingu przez obie strony umowy będzie zależał od zakresu zużywania aktywu stanowiącego jej przedmiot, przez leasingobiorcę.

Obecne rozwiązania MSR 17 w zakresie leasingu są w znacznej mierze zbieżne z rozwiązaniami ustawy o rachunkowości