Moment rozliczenia bonifikaty udzielonej po sprzedaży może budzić wątpliwości. Ilustruje to przykład podatnika, który udzielił kupującemu bonifikaty w roku późniejszym niż rok sprzedaży. Organ podatkowy nakazał rozliczenie bonifikaty w roku jej udzielenia. Innego zdania był NSA w wyroku z 10 października 2012 r. (sygn. akt II FSK 508/11).

Sąd zauważył, że w praktyce obrotu gospodarczego udzielenie bonifikaty następuje zwykle po wydaniu towaru. Natomiast ustawodawca nakazuje wyłączenie wartości bonifikat z przychodu należnego, a więc z przychodu, który – według przyjętej w ustawie zasady memoriałowej – powstaje najpóźniej w ostatnim dniu miesiąca, w którym nastąpiło wydanie rzeczy lub zbycie prawa. Zdaniem NSA oznacza to, że ustawa dopuszcza sytuację, gdy wielkość przychodu zostanie ostatecznie określona po jego powstaniu.

Sąd przypomniał, że przepisy nakazują uwzględnić przy obliczaniu dochodu wartość przychodów osiągniętych w danym roku podatkowym. Skoro zatem przychodem z działalności gospodarczej jest kwota należna po wyłączeniu wartości udzielonych bonifikat, oznacza to, że udzielenie bonifikaty odnosić się musi do przychodu pierwotnego także wówczas, gdy nastąpiło po zakończeniu roku podatkowego, a nawet po złożeniu deklaracji podatkowej. Odmienne rozumienie tego przepisu powodowałoby zróżnicowanie sytuacji podatników w zależności od tego, czy okoliczności mające wpływ na wysokość przychodu miałyby miejsce w roku podatkowym, w którym przychód powstał, czy też w latach następnych.

W konsekwencji NSA uznał, że wyłączenie wartości bonifikat z przychodu oznacza, że są one związane z pierwotnym zdarzeniem, którego dotyczą. Ich uwzględnienie powinno nastąpić w odniesieniu do przychodu osiągniętego w momencie sprzedaży, co wiąże się z obowiązkiem dokonania korekty rozliczeń podatkowych.