Jest w ustawie o PIT artykuł, który odsyła do sześciu innych, te – do następnych, następne do kolejnych, a kolejne jeszcze do innych. Niestety, taka praktyka stała się już regułą przy uchwalaniu przepisów podatkowych.
Odejście od niej wymagałoby napisania ustawy od nowa.
Artykuł 24 ust. 5d – bo o nim mowa – wszedł w życie 2005 r. Jeśli porównać go z obowiązującymi od dziesiątków lat, to można powiedzieć, że jest całkiem nowy. Początkowo zawierał dwa odesłania – do art. 22 ust. 1f i do art. 23 ust. 1 pkt 38. Potem przybyło kolejne – do art. 22 ust. 1ł, następnie dodano nowe – do art. 24 ust. 5 pkt 1, a od tego roku – dwa kolejne: do art. 22 ust. 1g oraz do art. 23 ust. 1 pkt 38c. Nie da się zatem odczytać tego przepisu bez sięgnięcia do sześciu regulacji tej samej ustawy. Ale na tym odesłania się nie kończą. Spróbujmy je rozszyfrować.
Zasadniczo art. 24 ust. 5d dotyczy zasad ustalania dochodu z umorzenia akcji lub udziałów w spółce. Wskazuje na to odesłanie do ust. 5 pkt 1. Chodzi przy tym – dodajmy – wyłącznie o umorzenie przymusowe, nie dobrowolne, ale to – zakłada ustawodawca – podatnik powinien już wiedzieć od czterech lat, więc po co pisać.
Kolejne odesłanie prowadzi do art. 22 ust. 1f, który mówi o kosztach przy sprzedaży udziałów lub akcji objętych w zamian za wkład niepieniężny. Przepis ten jednak nakazuje sięgnąć dalej – do art. 17 ust. 1 pkt 9 i 9a. Ostatni z nich dotyczy wspólników spółek, o których mowa w art. 5a pkt 28 lit. c i d, a zatem – najkrócej rzecz ujmując – spółek traktowanych jako osoby prawne, mimo że nimi nie są.