Na to, że oba systemy różnie określają poszczególne grupy osób niepełnosprawnych, zwrócił uwagę czytelnik: „Od wielu lat mam problem ze zrozumieniem instrukcji o przysługujących odpisach dla inwalidów, bo operuje się w nich określeniami grup jako pierwszej i drugiej. Tymczasem ani w ZUS, ani w centrach pomocy rodzinie taka nomenklatura nie jest używana. W efekcie instrukcje podatkowe są mylące”.

Z opinią nie zgadza się Wiesława Dróżdż, rzecznik Ministerstwa Finansów, która przyznaje, że w informacjach dla podatników (rozpowszechnianych bezpłatnie broszurach) zawarte są określenia I i II grupa inwalidzka, jednak wraz z nimi – szczegółowe wyjaśnienia, co rozumieć przez te kategorie osób.

Zgodnie z art. 26 ust. 7f ustawy o PIT ilekroć w przepisach dotyczących ulgi rehabilitacyjnej mowa jest o osobach zaliczonych do:

● I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć osoby, w stosunku do których orzeczono całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo znaczny stopień niepełnosprawności;

● II grupy inwalidztwa – osoby, wobec których orzeczono całkowitą niezdolność do pracy albo umiarkowany stopień niepełnosprawności.

– Każdy podatnik może wystąpić z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, co pozwoli na rozwianie wszelkich wątpliwości – zauważa Wiesława Dróżdż.

Ważne
Powiatowe zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności w decyzjach wyróżniają trzy stopnie inwalidztwa: znaczny, umiarkowany i lekki