Sprawa dotyczyła kobiety, która wychowywała niepełnosprawnego syna i w zeznaniu za rok 2008 odliczyła wydatki na jego rehabilitację zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 7e i pkt 6 ustawy o PIT (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.). Przepisy pozwalały jej na to tylko, o ile syn nie osiągnie rocznego dochodu większego niż 9120 zł.

Urząd skarbowy odmówił podatniczce prawa do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej, gdyż ustalił, że łączne dochody jej syna, m.in. z tytułu alimentów i zasiłku pielęgnacyjnego, wyniosły w ciągu roku ponad 11 tys. zł, więc przekroczyły ustawowy limit.

Kobieta odwołała się do izby skarbowej. Argumentowała, że zwolnione z opodatkowania alimenty i zasiłek pielęgnacyjny nie mogą być uznane za dochód w rozumieniu przepisów o uldze, więc miała prawo odliczyć wydatki na rehabilitację syna. Izba skarbowa podtrzymała decyzję pierwszej instancji.

Sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Ten w wyroku z 14 kwietnia 2011 r. przyznał rację kobiecie. Powołał się na orzeczenie poznańskiego WSA (sygn. I SA/Po 997/08) i podkreślił, że alimentów nie wlicza się do limitu dochodów uprawniających do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej. Argumentował, że są one formą utrzymania dziecka przez podatnika i nie można od ich wysokości uzależniać prawa do skorzystania z ulg w PIT, gdyż byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości podatników wobec prawa. Ponadto – jak przypomniał WSA – alimenty i zasiłek pielęgnacyjny są zwolnione z podatku na podstawie art. 21 ust.1 pkt 8 oraz pkt 127 ustawy o PIT. Oznacza to, że nie łączy się ich z przychodami podlegającymi opodatkowaniu i nie uwzględnia przy obliczaniu dochodów.

Naczelny Sąd Administracyjny stanął jednak po stronie izby skarbowej. Sędzia Anna Dumas wyjaśniła, że z ustawy o PIT wynika, iż limit 9120 zł, po przekroczeniu którego opiekun straci prawo do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej, dotyczy wszystkich dochodów niepełnosprawnego, także tych zwolnionych z opodatkowania. Wyrok jest prawomocny.

ORZECZNICTWO

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2258/11.