Chodziło o art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT. Zwolnienie określone w tym przepisie obejmuje wyłącznie usługi świadczone w miejscu zamieszkania beneficjentów. Zdaniem wiceministra nie ma konieczności rozszerzania tej regulacji na usługi świadczone poza miejscem zamieszkania podopiecznych. Taką preferencję można bowiem wywieść z art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT. Przepis ten zwalnia z podatku usługi pomocy społecznej w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej oraz usługi określone w przepisach o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, a także dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związanych, na rzecz beneficjenta tej pomocy. Dotyczy to usług wykonywanych przez ściśle określone podmioty, tj.:

  • regionalne ośrodki polityki społecznej, powiatowe centra pomocy rodzinie, ośrodki pomocy społecznej, rodzinne domy pomocy, ośrodki wsparcia i ośrodki interwencji kryzysowej,
  • wpisane do rejestru prowadzonego przez wojewodę: domy pomocy społecznej, placówki opiekuńczo-wychowawcze i ośrodki adopcyjno-opiekuńcze,
  • placówki specjalistycznego poradnictwa,
  • inne placówki zapewniające całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku na podstawie zezwolenia wojewody, wpisane do rejestru prowadzonego przez wojewodę,
  • specjalistyczne ośrodki wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie.

– Należy zatem uznać, że usługi opiekuńcze, w tym również świadczone poza miejscem zamieszkania beneficjentów, są zasadniczo objęte zwolnieniem – podsumował Filip Świtała.

Odpowiedź z 6 listopada 2018 r. wiceministra finansów Filipa Świtały na interpelację poselską nr 26924