statystyki

Niedopłata składek do ZUS rodzi problemy podatkowe

autor: Paweł Ziółkowski28.06.2018, 12:14; Aktualizacja: 28.06.2018, 12:27
Podatnik w urzędzie skarbowym

Podatnik w urzędzie skarbowym

Płatnik musi ją uzupełnić także w części finansowanej przez ubezpieczonego. Nie wiadomo, jak zakwalifikować tę kwotę, jeśli nie uda się jej odzyskać od pracownika lub zleceniobiorcy

W przypadku składek na ubezpieczenia społeczne istotne jest to, czy składki są rozliczane samodzielnie, czy też przez płatnika. Osoby samodzielnie rozliczające składki mogą je odliczać od dochodu na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT). Jeżeli mają prawo rozliczać rzeczywiste koszty uzyskania przychodów (tak będzie np. w przypadku przedsiębiorców płacących podatek liniowy), mogą alternatywnie zaliczyć składki społeczne do kosztów uzyskania. Istotne jest przy tym, że zarówno odliczenie, jak i zaliczenie do kosztów możliwe jest wyłącznie w odniesieniu do składek faktycznie zapłaconych. Składki należne, ale niezapłacone, nie wywołują skutków podatkowych.

W przypadku osób rozliczanych przez płatnika (np. pracowników i zleceniobiorców) składki na ubezpieczenia społeczne są odliczane od dochodu w kwotach rzeczywiście potrąconych przez płatnika. Odliczenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy, oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Do kosztów nie można zaliczyć składek od wynagrodzeń wypłaconych cudzoziemcom przebywającym w Polsce nielegalnie, składek od nagród i premii wypłaconych w gotówce lub papierach wartościowych z dochodu po opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz co do zasady składek nieodprowadzonych faktycznie do ZUS. Wyjątkiem są jednak składki od wynagrodzeń pracowniczych, które mogą być kosztem przed zapłatą na warunkach określonych w art. 22 ust. 6bb ustawy o PIT lub art. 15 ust. 4h ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT).

Warto także dodać, że koszty procentowe w wysokości 20 proc. i 50 proc. nalicza się od przychodów pomniejszonych o składki na ubezpieczenia społeczne w części finansowanej przez podatnika, których podstawą jest przychód będący podstawą obliczenia kosztów (art. 22 ust. 9 pkt 3 i 4 ustawy o PIT).

Składki na FP, FGŚP, FEP mogą być zaliczane wyłącznie do kosztów uzyskania płatnika na zasadach analogicznych jak w przypadku składek na ubezpieczenia społeczne. Jest to jedyna możliwość, bo składki na fundusze nie mogą być odejmowane od dochodu.

Tylko część zdrowotnej

Składka zdrowotna nie może być kosztem uzyskania przychodów, co wynika wprost z art. 23 ust. 1 pkt 58 ustawy o PIT. Jednocześnie jednak ustawodawca wprowadził bardziej korzystne rozwiązanie, a mianowicie zezwolił na odejmowanie składek zdrowotnych od podatku. Zgodnie z art. 27b ustawy o PIT podatek dochodowy obliczony według skali i podatek liniowy pomniejsza się o składkę zdrowotną opłaconą w roku podatkowym bezpośrednio przez podatnika zgodnie z przepisami o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Obniżenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Nie można odliczyć całości składki zdrowotnej. Mimo że nalicza się ją według stawki 9 proc., to odliczenie nie może przekroczyć 7,75 proc. podstawy wymiaru.

Późniejsze rozliczenia

Korekty ZUS zawsze dokonywane są wstecznie. W zakresie PIT nie dokonuje się natomiast korekt odliczeń. W efekcie w przypadku konieczności dopłaty składek za lata poprzednie należy je potraktować tak jak składki bieżące. Decydujące znaczenie ma faktyczna zapłata składek. Natomiast w przypadku odliczonych składek, które następnie zostały zwrócone przez ZUS, należy odwrócić odliczenia, a więc składki społeczne należy doliczyć do dochodu, a składkę zdrowotną do podatku. Trzeba to zrobić w roku, w którym ZUS zwrócił składki.

Trudniej jest w przypadku zaliczenia nienależnych składek do kosztów. Na mocy art. 22 ust. 7c ustawy o PIT oraz art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Uznając, że składki zostały zapłacone z powodu błędu, korekta kosztu z tego tytułu powinna nastąpić wstecznie.


Pozostało jeszcze 18% treści

Czytaj wszystkie artykuły na gazetaprawna.pl oraz w e-wydaniu DGP
Zapłać 97,90 zł Kup abonamentna miesiąc
Mam kod promocyjny
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Redakcja poleca

Polecane