Uproszczone zaliczki na CIT lub PIT. Lepiej płacić je w terminie, w przeciwnym razie grozi spór z fiskusem

Przypomnijmy, że z uproszczenia mogą korzystać zarówno podatnicy PIT, jak i CIT. Polega ono na tym, że przedsiębiorca wpłaca zaliczki na podatek dochodowy (CIT lub PIT) w stałej, a więc przewidywalnej wysokości, co pozwala mu zarządzać swoimi płatnościami. Przedsiębiorca z góry wie, jaką kwotę musi co miesiąc płacić, co ułatwia mu planowanie przepływów i zarządzanie płynnością finansową. Dzięki temu unika m.in. bieżących korekt w trakcie roku podatkowego.

Podatnik wpłaca co miesiąc zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu złożonym w roku poprzedzającym dany rok podatkowy (zgodnie z art. 25 ust. 6 ustawy o CIT i art. 44 ust. 6b ustawy o PIT). Jeżeli w tym zeznaniu podatnik nie wykazał podatku należnego (bo np. miał stratę, skorzystał z odliczeń), to może wpłacać zaliczki miesięczne w wysokości 1/12 podatku należnego wynikającego z zeznania złożonego dwa lata wcześniej. Jeżeli również w tym roku podatnik nie wykazał podatku należnego, to nie ma prawa do uproszczenia.

Nie stosują go również podatnicy, którzy po raz pierwszy podjęli działalność w roku poprzedzającym rok podatkowy lub w roku podatkowym (art. 25 ust. 8 ustawy o CIT i art. 44 ust. 6e ustawy o PIT).

Jak poinformować urząd skarbowy

O wyborze uproszczonej formy wpłacania zaliczek nie informuje się urzędu skarbowego z wyprzedzeniem, lecz po zakończeniu roku:

• w deklaracji rocznej CIT-8 (zgodnie z art. 25 ust. 7a ustawy o CIT) lub
• zeznaniu rocznym PIT-36 lub PIT-36L (art. 44 ust. 6d ustawy o PIT).

Tak też uczyniła spółka, która o wyborze uproszczonej formy poinformowała w deklaracji CIT-8 złożonej za 2024 r.

Wpłata po terminie

W każdej ze spraw będących przedmiotem wyroków WSA w Bydgoszczy i we Wrocławiu chodziło o spółki będące podatnikami zarówno CIT, jak i podatku od przychodów z budynków (art. 24b ustawy o CIT). Każda z tych spółek wybrała (lub chciała wybrać) w 2024 r. uproszczoną formę wpłacania zaliczek na CIT – na podstawie dochodu osiągniętego w 2022 r., wykazanego w deklaracji CIT-8 złożonej w 2023 r.

Spółka, której sprawą zajął się WSA we Wrocławiu, nie wpłaciła za styczeń 2024 r., tj. do 20 lutego 2024 r.:

• zaliczki uproszczonej w ustawowym terminie wynikającym z art. 25 ust. 1a ustawy o CIT, ani
• podatku od przychodów z budynków, który była zobowiązana uiszczać za każdy miesiąc 2024 r.

Zasada jest, że kwotę zapłaconego za dany miesiąc podatku od przychodów z budynków odlicza się od zaliczki na CIT (zgodnie z art. 24b ust. 12 ustawy o CIT). W tej sprawie kwota styczniowego podatku od przychodów z budynków była wyższa niż styczniowa zaliczka na CIT, obliczona jako 1/12 kwoty zobowiązania za 2022 r. (wykazanego w zeznaniu za 2022 r. złożonym w 2023 r.). Spółka powinna więc była uregulować nadwyżkę tego podatku.

Uczyniła to jednak dopiero w kwietniu 2024 r. W tytule przelewu wskazała, że wpłata dotyczy podatku od przychodów z budynków (art. 24b ustawy o CIT) i obejmuje zarówno kwotę zaległości podatkowej, jak i odsetek za zwłokę. Na przelewie podała symbol formularza właściwego dla podatku od przychodów z budynków (art. 24b ustawy o CIT).

Wpłacona kwota w pełni pokryła:

• należną zaliczkę uproszczoną CIT za styczeń 2024 r. oraz
• nadwyżkę podatku od przychodów z budynków ponad kwotę należnej zaliczki na CIT za styczeń 2024 r., a także
• należne odsetki za zwłokę, skalkulowane od 21 lutego 2024 r. do dnia zapłaty w kwietniu 2024 r.

Identycznie spółka postąpiła z wpłatami za kolejne miesiące 2024 r. W każdej uwzględniła zarówno kwotę zaliczki uproszczonej na CIT, jak i należny podatek od przychodów z budynków. Uważała, że mimo tych opóźnień nie straciła prawa do uproszczonej formy opłacania w 2024 r. zaliczek na CIT.

Spór o uproszczenie

Innego zdania był dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej. W interpretacji indywidualnej z 1 lipca 2025 r. (sygn. 0111-KDIB1-2.4010.274.2025.1.AK) podkreślił, że podatnicy, którzy wybrali uproszczoną formę, „są obowiązani wpłacać zaliczki w terminach określonych w ust. 1a i 2a, uwzględniając zasady wyrażone w tych przepisach”. Tak nakazuje art. 25 ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT, a zgodnie z art. 25 ust. 1a zaliczki miesięczne wpłaca się do 20. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni.

Skoro więc spółka nie wpłaciła zaliczki za styczeń 2024 r. w ustawowym terminie wynikającym z art. 25 ust. 1a ustawy o CIT (czyli do 20 lutego 2024 r.), to nie wybrała na 2024 r. uproszczonej formy i powinna obliczyć oraz wpłacić wszystkie zaliczki na ten rok według zasad ogólnych – stwierdził dyrektor KIS. Za bez znaczenia uznał to, że spółka uregulowała zaległości wraz z odsetkami za zwłokę.

Spółka wygrała w sądzie, ale na razie I instancji. W wyroku z 8 stycznia 2026 r. (sygn. akt I SA/Wr 567/25) WSA we Wrocławiu nie zgodził się z fiskusem, że podatnik wybiera uproszczoną formę wpłacania zaliczek poprzez ich terminowe regulowanie, zgodnie z art. 25 ust. 7 pkt 3 ustawy.

Sąd przeanalizował art. 25 ust. 7 i stwierdził, że w świetle tego przepisu kolejność jest odwrotna: podatnik najpierw decyduje się na wpłacenie zaliczek w uproszczonej formie („podatnicy, którzy wybrali formę wpłacania zaliczek” – czas przeszły), a dopiero następnie wpłaca zaliczki w terminach określonych w art. 25 ust. 1a (i 2a). Treść art. 25 ust. 7 nie pozwala twierdzić, że wybór uproszczonej formy wpłacania zaliczek powinien być potwierdzony wpłatami w terminie określonym w art. 25 ust. 1a ustawy o CIT, czyli do 20. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni – stwierdził WSA. Orzekł, że „wybór zostaje przez podatnika dokonany w określonym momencie, a następnie na podatniku ciążą obowiązki, które wynikają z dokonanego już wyboru, lecz nie są jego potwierdzeniem”.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił też uwagę na ogólne reguły dotyczące uiszczenia podatku (zaliczki na podatek) po terminie. Zauważył, że w art. 51 par. 2 ordynacji podatkowej mowa jest ogólnie o zaliczce na podatek. Z tego wynika, że przepis ten odnosi się również do zaliczek na CIT uiszczanych w uproszczonej formie – orzekł.

Najpierw wybór czy zapłata?

Wrocławski sąd podkreślił zarazem, że nie zgadza się z argumentacją zawartą w wyroku WSA w Bydgoszczy z 7 maja 2025 r. (I SA/Bd 55/25). Tamten wyrok jest już prawomocny. Dotyczył on identycznej kwestii, ale zapadł na tle nieco innego stanu faktycznego. Spółka nie zapłaciła bowiem zaliczek na CIT za kilka miesięcy 2024 r. (do października).

Uważała jednak, że nie straciła jeszcze z tego powodu w 2024 r. prawa do uiszczenia ich w tym samym roku w formie uproszczonej, a więc za każdy miesiąc w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu za rok 2022, złożonym w 2023 r.

W tej sprawie również dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej był innego zdania. W interpretacji z 2 grudnia 2024 r. (0111-KDIB1-2.4010.552. 2024.1.BD) wyjaśnił, że opłacanie zaliczek w uproszczony sposób musi być potwierdzone terminowymi wpłatami, czyli do 20. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Skoro spółka nie zapłaciła jeszcze żadnych zaliczek na CIT za 2024 r., to oznacza, że nie wybrała uproszczonej formy ich uiszczania. Powinna je jak najszybciej uregulować, z tym że na zasadach ogólnych.

Tak samo orzekł bydgoski sąd. Podkreślił, że w zeznaniu rocznym podatnik tylko informuje o formie wpłacania zaliczek. „Zatem najpierw podatnik, wpłacając zaliczki w ustawowym terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni (art. 25 ust. 1a ustawy o CIT), wybiera ich formę podstawową lub uproszczoną, a następnie, składając zeznanie za dany rok podatkowy, informuje w nim o dokonanym już wyborze”. „Brak zapłaty zaliczek do października danego roku (jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację) skutkuje brakiem wyboru uproszczonej formy wpłacania zaliczek i obowiązkiem ich obliczenia i wpłaty na zasadach ogólnych” – orzekł WSA. ©℗