Sprawa dotyczyła decyzji wymiarowej w PIT. Organ stwierdził, że w podatkowej księdze przychodów i rozchodów zaewidencjonowano transakcje zakupu złomu od blisko 600 nieistniejących osób fizycznych, co skutkowało nieuznaniem tej kwoty za koszt podatkowy. Organ stwierdził m.in., że kosztami nie mogą być wydatki na zakup towaru udokumentowane dowodami wystawionymi na osoby, które umarły przed datą przeprowadzenia transakcji sprzedaży.

Podatnik nie zgodził się z tą decyzją. Zarzucił organowi I instancji, że nie zapewnił realizacji przysługujących mu uprawnień w zakresie pełnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Argumentował, że pisemnie wnioskował o wyznaczenie terminu do przesłuchania pewnej osoby w sprawie związanej z rozbieżnościami co do ustaleń fiskusa. Podatnikowi odmówiono jednak przeprowadzenia tych dowodów argumentując, że wcześniej, na wezwania te nie stawiał się w urzędzie. Według skarżącego niemożność uczestniczenia spowodowana była okolicznościami niezależnymi od niego.

Podatnik złożył skargę do sądu, ale ten nie podzielił jego argumentów. WSA w Bydgoszczy powołał się na ugruntowany pogląd NSA, że organy podatkowe nie mają nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organów podatkowych wynikają wnioski przeciwne.

W ocenie NSA, który oddalił skargę kasacyjną podatnika, jego pełnomocnik dysponował również innymi prawnymi środkami na dostarczenie dowodów, które jego zdaniem były istotne dla sprawy. Wyrok jest prawomocny.

ORZECZNICTWO

Wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2637/10.