Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że polskie przepisy wykonawcze do ustawy o VAT zwalniające wniesienie aportu z VAT naruszały przepisy dyrektywy 112, gdyż czynność taka powinna podlegać opodatkowaniu. Wprowadzone niezgodne z przepisami prawa wspólnotowego zwolnienie z podatku nie może pozbawiać podatnika prawa do odliczenia. Oznacza to także brak obowiązku korygowania VAT. Jeżeli podatnik pierwotnie odliczył podatek naliczony przy ulepszaniu środków trwałych, bo były one używane do wykonywania czynności opodatkowanych, a następnie wykorzystał je do wykonania innej czynności nieopodatkowanej, tj. wniesienia aportu, to nie zmienia się zakres prawa do odliczenia. Podatnik nie ma obowiązku dokonania korekty określonej w art. 91 ust. 7 ustawy o VAT.

Spór w sprawie dotyczył interpretacji podatkowej. Wnioskodawca był współwłaścicielem kilku kamienic niebędących majątkiem wykorzystywanym w prowadzonej działalności gospodarczej. Budynki znajdowały się jednak w ewidencji środków trwałych w związku z uzyskiwaniem przychodów z najmu i dzierżawy. Część lokali wynajmowana była na cele mieszkaniowe, a pozostałe miały charakter lokali użytkowych. W toku eksploatacji dokonywano ich remontów i ulepszeń. Ponieważ część nakładów przekraczała jednorazowo kwotę 15 tys. zł, podatnik odliczał VAT proporcjonalnie (wyłącznie w stosunku do lokali wynajmowanych na cele inne niż mieszkaniowe). W przypadku ulepszeń, których wartość przekraczała 15 tys. zł, podatnik zobowiązany był do corocznej korekty podatku naliczonego przez 10 lat. Do dnia wniesienia budynków aportem do spółki nie upłynął jeszcze 10-letni okres.

Organ interpretacyjny uznał, że skoro aport zgodnie z par. 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia ministra finansów z 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy VAT (Dz.U. nr 97, poz. 970 z późn. zm.) podlegał zwolnieniu z VAT, to podatnik musi dokonać korekty. Sądy administracyjne obu instancji nie zgodziły się z tą interpretacją.

Przypomnijmy, obecnie z ustawy o VAT jasno wynika, że aport podlega VAT. Wyrok jest prawomocny.

SYGN. AKT I FSK 2052/09