To kolejny wyrok korzystny dla firm, których pracownicy parkują służbowe samochody przed domem. Wcześniej podobnie orzekły m.in. WSA w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 3275/14) i WSA we Wrocławiu (sygn. akt I SA/Wr 35/15).

Sprawa rozstrzygnięta przez poznański sąd dotyczyła spółki, której pracownicy jeżdżą do klientów po całej Polsce. Firma wzięła samochody w leasing i chciała odliczać 100 proc. VAT od rat leasingowych oraz wydatków eksploatacyjnych. Złożyła więc zgłoszenie VAT-26 i podpisała z pracownikami umowy o używaniu i przechowywaniu samochodów służbowych. Wynikał z nich m.in. obowiązek prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów oraz parkowania w miejscu zamieszkania. Uzasadnieniem dla tego ostatniego było to, że pracownicy wykonują zadania na terenie całego kraju, od momentu wyjazdu z domu. Nie mają więc możliwości odstawienia auta do firmy, a sama spółka też nie ma gdzie ich przechowywać.

Spółka podkreślała, że wykluczyła możliwość prywatnego użytku aut służbowych. Zapewniała, że kontroluje jazdy służbowe pracowników, gromadzi dane dotyczące np. miejsc ich pobytu, sprawdza miejsca zakupu paliwa, kontroluje wydatki, a na koniec miesiąca – ewidencje i karty delegacji.

Dyrektor izby skarbowej uznał jednak, że sama już możliwość parkowania aut w miejscu zamieszkania pracowników oznacza ich użytek prywatny. Tym samym spółka może odliczyć tylko 50 proc. VAT – uznał.

WSA w Poznaniu uchylił tę interpretację. Uznał, że działania podjęte przez spółkę gwarantują wykorzystywanie samochodów wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie zmienia tego to, że pracownicy parkują w miejscu zamieszkania i stąd dojeżdżają do siedziby firmy lub klientów. Jeśli takie przejazdy są związane z realizacją celu służbowego, a nie prywatnego, to są związane z działalnością biznesową – uznał sąd. Przypomniał, że taki pogląd wykształcił się już na gruncie podatków dochodowych i należy go uwzględniać również przy rozstrzyganiu w sprawach VAT. Wyrok jest nieprawomocny.

ORZECZNICTWO

Wyrok WSA w Poznaniu z 3 wrześ- nia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 410/15.