Chodzi tu o dość szczególną fakturę, często nazywaną – niespecjalnie trafnie – pustą. Przykładowo podatnik wystawił fakturę w związku z planowaną transakcją, która jednak z różnych powodów nie doszła do skutku.

Zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), który jest odzwierciedleniem art. 203 dyrektywy 2006/112 – jeżeli dany podmiot wystawił fakturę z wykazaną kwotą podatku, to musi go zapłacić.

Nie ulega wątpliwości, że przepisy te mają ewidentnie sankcyjny charakter. Niemniej jednak faktura pusta pozostaje fakturą ze wszystkimi tego konsekwencjami, co sprawia, że mają do niej zastosowanie również regulacje dotyczące wystawiania korekt.

Jeżeli zatem podatnik VAT wystawi fakturę z błędnie ujętą kwotą podatku, może ją skorygować w sposób określony w rozporządzeniu ministra finansów w sprawie m.in. wystawiania faktur (Dz.U. z 2011 r. nr 68, poz. 360 z późn. zm.). Przewiduje ono, że fakturę korygującą wystawia się także w przypadku pomyłek w jakiejkolwiek pozycji pierwotnie wystawionej faktury.

Możliwość cofnięcia skutków tak niefortunnie wystawionej faktury znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W orzeczeniu w sprawie C-454/98 (Schmeink & Cofreth and Strobel) TSUE uznał, że jeżeli wystawca faktury usunął całkowicie i we właściwym czasie ryzyko jakiegokolwiek uszczuplenia należności podatkowych, to wówczas nie ma żadnych przeszkód, aby fakturę taką wyeliminować z obrotu prawnego.

Kwestie technicznej korekty faktur TSUE pozostawia oczywiście regulacjom wewnętrznym państw członkowskich. Skoro polskie przepisy o VAT dopuszczają poprawienie pomyłek w fakturze pierwotnej w formie faktury korygującej, to nie powinno ulegać wątpliwości, że można z tej możliwości skorzystać. Dotyczy to także przypadku, który został przewidziany w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.