Ojciec wychowuje niepełnosprawne dziecko chore na autyzm. Lekarz specjalista zalecił dziecku stosowanie leków i suplementów umożliwiających poprawę zdrowia.

– Czy poniesione wydatki na leki i suplementy można odliczyć od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej – pyta pan Krzysztof z Warszawy.

Za wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwianiem wykonywania czynności życiowych uważa się m.in. wydatki poniesione na leki – w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo).

Zgodnie z prawem farmaceutycznym, lekiem aptecznym jest produkt leczniczy sporządzony w aptece zgodnie z recepturą farmakopealną, przeznaczony do wydawania bezpośrednio w aptece. Lekiem gotowym jest produkt leczniczy wprowadzony do obrotu pod określoną nazwą i w określonym opakowaniu. Lekiem recepturowym jest produkt leczniczy sporządzony w aptece na podstawie recepty lekarskiej. Produkt leczniczy to substancja lub mieszanina substancji, której przypisuje się właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt, lub podawana człowiekowi lub zwierzęciu w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia czy modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu ludzkiego lub zwierzęcego.

Z kolei zgodnie z ustawą o bezpieczeństwie żywności i żywienia, suplementem diety jest środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety, będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, pojedynczych lub złożonych.

W związku z tym podatnik ma prawo odliczyć wydatki poniesione na nabycie leków i suplementów dla niepełnosprawnego dziecka zaleconych przez lekarza specjalistę tylko wtedy, gdy leki te i suplementy spełniają cechy leku na terytorium RP lub w państwach UE i są dopuszczone do obrotu. Wysokość wydatków na zakup leków i suplementów ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Dokument ten musi zawierać dane personalne osoby niepełnosprawnej ponoszącej wydatek na ten cel, natomiast gdy wydatek ponosi podatnik, na którego utrzymaniu jest osoba niepełnosprawna, to dowód poniesienia tego wydatku powinien być wystawiony na podatnika. Dokumentem takim może być dowód, z którego wynikać będzie, kto, kiedy i jakiego rodzaju wydatek poniósł. Dowodem tym nie musi być koniecznie faktura VAT.

Taką interpretację potwierdza dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach (nr IBPBII/1/415-432/10/ŚS).

Podstawa Prawna

Art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307).