Od 1 stycznia 2011 r. obowiązują nowe przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.) w zakresie m.in. świadczeń zdrowotnych. Stawka podatku od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych została określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.). Jak mówi dr Rafał Dowgier z Katedry Prawa Podatkowego Uniwersytetu w Białymstoku, do tej pory (do końca 2010 r.) przepis uzależniał stosowanie preferencyjnej stawki od zajęcia budynku lub lokalu na prowadzenie wskazanego rodzaju działalności. Ekspert wyjaśnia, że tak sformułowany przepis pozwalał na niższe opodatkowanie jedynie tych pomieszczeń, które faktycznie, bezpośrednio były wykorzystywane do świadczeń zdrowotnych. Nie obejmował natomiast tych części budynków, które do prowadzenia takiej działalności były konieczne (np. rejestracja, pomieszczenia socjalne, stołówki), ale w których faktycznie świadczeń zdrowotnych nie realizowano.

Korzystna zmiana

Na mocy nowelizacji, zakres zastosowania preferencyjnej stawki został rozszerzony. Jak wyjaśnia Rafał Dowgier, nowe brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) wskazuje, że z niższego opodatkowania korzystają budynki i ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, z małym wyjątkiem – nie dotyczy to tych, które są zajmowane przez inne podmioty niż udzielające takich świadczeń.

– Oznacza to, że cały budynek np. szpitala, jako będący w posiadaniu podmiotu realizującego świadczenia zdrowotne, jest związany z udzielaniem tych świadczeń i korzysta z niższego opodatkowania. Wyjątkiem będą te jego części, które przekazano osobom trzecim, prowadzącym inny rodzaj działalności, np. na apteki, kioski, kawiarnie – stwierdza nasz rozmówca.

Stawka maksymalna

Szpitale, jak stwierdza Rafał Dowgier, jako podmioty prowadzące działalność gospodarczą w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych będą w większym zakresie mogły korzystać z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości. Wyniesie ona maksymalnie 4,27 zł od 1 mkw. powierzchni użytkowej.

Wyjaśnijmy, że stawka ta może być niższa, o ile rada gminy podejmie taką uchwałę (nawet w trakcie roku podatkowego, ponieważ byłaby to zmiana korzystna dla podatników, czyli udzielających świadczeń zdrowotnych).

Ważne!

Z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości nie będą korzystały części budynku np. szpitala, które przekazano osobom trzecim, prowadzącym inny rodzaj działalności