Czy w polskich przepisach poprawnie została wprowadzona opcja wynikająca z art. 19 dyrektywy VAT, która dotyczy nieopodatkowania przeniesienia przedsiębiorstwa lub jego części?
Implementacja tej opcji do przepisów krajowych w części dotyczącej tzw. zorganizowanej części przedsiębiorstwa, jak również praktyka, która się wykształciła, nie są zgodne z celem dyrektywy.
Z punktu widzenia dyrektywy wyłączenie z opodatkowania powinno dotyczyć przedsiębiorstwa lub części majątku, która może faktycznie funkcjonować jako odrębny biznes. Najistotniejsza jest analiza funkcjonalna przedmiotu zbycia. W wyroku w sprawie C-444/10 Christel Schriever Trybunał Sprawiedliwości UE rozważał możliwość zastosowania tego wyłączenia z opodatkowania w stosunku do transakcji, w której podatnik zbył całość zapasów oraz wyposażenie sklepu, natomiast lokal został jedynie wydzierżawiony.
Trybunał ocenił, że w celu ustalenia, czy transakcja mieści się w pojęciu przekazania aktywów w rozumieniu dyrektywy, należy dokonać całościowej oceny okoliczności faktycznych, w jakich transakcja ta następuje. Jest bezsporne, że przekazania tego nie można uznać jedynie za sprzedaż zapasu produktów. Ponieważ zarówno zapas towarów, jak i wyposażenie sklepu stanowiły składniki całości przekazanych aktywów, a nabywca kontynuował prowadzenie sklepu z artykułami sportowymi przez prawie dwa lata. Zatem czynność taka powinna korzystać z wyłączenia z opodatkowania.
Reklama
Tymczasem przepisy krajowe definiują zorganizowaną część przedsiębiorstwa, kazuistycznie wymieniając pewne warunki oraz elementy majątku, które powinny zostać przeniesione, żeby transakcje uznać za zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Taka konstrukcja powoduje niezgodność z prawem unijnym.
Możliwe jest bowiem, że np. zespół aktywów, w skład którego nie wchodzą żadne zobowiązania, jest w stanie funkcjonować jako niezależny biznes, co przemawia za wyłączeniem zbycia takiej części przedsiębiorstwa z VAT.