Sąd nie rozstrzygnął jednak, w jaki sposób wynagrodzenie powinno być pobierane. – O tym, czy komornik ma wnioskować o nie do urzędu skarbowego, czy potrącać je sam, powinien zdecydować minister finansów – wskazał sędzia Roman Wiatrowski.
Reklama
Sprawa dotyczyła komornika sądowego, który w ramach licytacji sprzedał nieruchomość, a następnie w imieniu dłużnika wystawił fakturę VAT oraz pobrał i przekazał podatek na konto urzędu skarbowego. Uznał, że w takiej sytuacji powinien otrzymać wynagrodzenie należne płatnikowi (0,3 proc. wpłaconej fiskusowi kwoty). Wystąpił o interpretację indywidualną. We wniosku o nią ocenił też, że nie powinien sam potrącać sobie należnej kwoty, ale złożyć odpowiednie pismo do naczelnika urzędu.

Reklama
Zgodnie z art. 18 ustawy o VAT komornicy sądowi są płatnikami podatku od dokonywanych w trybie egzekucji dostaw towarów należących do dłużnika. Spór dotyczył tego, czy tym samym komornik jest również płatnikiem, o którym mowa w art. 8 ordynacji podatkowej, czyli podmiotem obowiązanym na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i terminowego wpłacenia go organowi. Takiemu płatnikowi na art. 28 par. 1 ordynacji przysługuje wynagrodzenie – 0,3 proc. przekazanego podatku.
Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji stwierdził, że co innego płatnik, o którym mowa w art. 18 ustawy o VAT, a co innego ten, którego dotyczy art. 8 ordynacji. Ten drugi pobiera podatek od podatnika i robi to regularnie; komornik – od dostawy i na dodatek jednorazowo.
Zarówno jednak WSA w Rzeszowie, jak i NSA orzekły, że komornik spełnia definicję płatnika, o którym mowa w ordynacji. Sędzia NSA Roman Wiatrowski przypomniał wyrok TSUE z 26 marca 2015 r. (sygn. akt C-499/13).
– Wynika z niego, że przepisy unijne nie sprzeciwiają się nałożeniu obowiązków płatnika na komorników ani temu, że za ich niewykonanie odpowiadają oni całym swoim majątkiem – wytłumaczył sędzia. A skoro tak, to komornikom należy się również przywilej w postaci wynagrodzenia – dodał.
ORZECZNICTWO
Wyrok NSA z 24 września 2015 r., sygn. akt I FSK 945/15. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia