W obu ustawach o podatkach dochodowych zapisane jest, że do końca miesiąca, w którym stan epidemii z powodu COVID-19 zostanie odwołany, podatnicy korzystają ze zwolnienia z podatku od przychodów z budynków. Po długiej przerwie spowodowanej tym zwolnieniem wiele osób zajmujących się rozliczeniami musi więc w trybie pilnym odświeżyć sobie zasady stosowania tej daniny. Problem w tym, że jakość regulacji jej dotyczących pozostawia wiele do życzenia. Wprawdzie zarówno te w ustawie z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1800; ost.zm. Dz.U. z 2022 r. poz. 872; dalej: ustawa o CIT), jak i w ustawie z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1128; ost.zm. Dz.U. z 2022 r. poz. 872; dalej: ustawa o PIT) były zmieniane ze względu na ich sprzeczność z prawem unijnym, jednak mimo to nadal zawierają unormowania, które budzą wątpliwości. Co więcej, ich wykładnia jest bardzo ograniczona z powodu mającego do tej pory zastosowanie zwolnienia podatkowego, a co gorsza, wydane interpretacje niejednokrotnie zawierają dość kontrowersyjną wykładnię – jak chociażby pogląd wyrażony w interpretacji indywidualnej dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 grudnia 2020 r. (nr 0111-KDIB2-1.4010.369.2020.2.PB), który stwierdził, że świadczenie usług noclegowych w hotelu powoduje konieczność objęcia go podatkiem od przychodów z budynków.
Kiedy można uniknąć zapłaty daniny