Chodziło o spółkę działającą na podstawie zezwolenia na terenie dwóch specjalnych stref ekonomicznych. Korzystała ona ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT. Niezależnie od tego w latach 2013–2014 przysługiwało jej też zwolnienie z podatku od nieruchomości dla budynków zlokalizowanych w SSE. Podstawą były uchwała rady miasta oraz art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.). Zwolnienie to miało charakter pomocy de minimis przyznanej na tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją, a więc warunkiem jej przyznania było utworzenie odpowiedniej liczby nowych miejsc pracy.
We wniosku o interpretację spółka uważała, że może bez ograniczeń łączyć kwoty pomocy publicznej związanej ze zwolnieniem z CIT z kwotą przysługującego jej zwolnienia w podatku od nieruchomości. Przywołała art. 8 rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 651/2014, z którego wynika, że pomoc publiczna uzyskiwana z różnych źródeł może być kumulowana, ale nie powinno dochodzić do przekroczenia limitu maksymalnej intensywności pomocy regionalnej. Nieograniczona kumulacja pomocy publicznej byłaby więc niedozwolona, gdy różne jej formy dotyczyłyby zbieżnych kosztów kwalifikowanych. Zdaniem spółki taka sytuacja nie wystąpi w jej przypadku, skoro podstawą do zwolnienia z daniny od nieruchomości nie był warunek poniesienia kosztów kwalifikowanych.