Chodziło o spółkę Skarbu Państwa, której Gdańsk zaproponował zamianę działek zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Miasto otrzymało budynek wraz z gruntem, a oddało w zamian mniej wartą nieruchomość zastępczą oraz dopłaciło różnicę. Spółka wystąpiła o interpretację, chcąc potwierdzić, że nie będzie musiała płacić CIT od tej transakcji. Uważała, że nie będzie miała takiego obowiązku, gdyż oddała miastu nieruchomość na cel publiczny. Izba skarbowa uznała, że zamiana nieruchomości jest formą ich sprzedaży, a spółka dla celów ustalenia podatku powinna potraktować jako przychód cenę nieruchomości określoną w akcie notarialnym, a jako koszty podatkowe – wydatki poniesione na jej kupno pomniejszone o odpisy amortyzacyjne zaliczone wcześniej do kosztów podatkowych. Sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który zgodził się z izbą.

Sąd przyznał, że do oceny skutków zamiany nieruchomości należy stosować przepisy kodeksu cywilnego dotyczące sprzedaży. A to oznacza, że spółka powinna ustalić przychód i koszty podatkowe tak jak wskazała to izba w interpretacji. Sąd dodał, że dla oceny, czy wystąpi podatek od sprzedaży nieruchomości, nie ma znaczenia, czy została ona przekazana miastu na inwestycję publiczną czy też na inne cele. Spółka złożyła skargę kasacyjną, ale niekorzystne dla niej stanowisko podtrzymał NSA.

Wyrok jest prawomocny.

Wyrok NSA z 19 lipca 2013 r. (sygn. akt II FSK 2290/11).