Wyrok jest nieprawomocny, ale tak samo orzekł Naczelny Sąd Administracyjny 28 czerwca br. (sygn. akt I FSK 1439/16) oraz 15 lutego 2017 r. (sygn. akt I FSK 1554/15).
Chodziło o biuro podróży, które sprzedaje m.in. usługi noclegowe w hotelach i pensjonatach na terytorium Polski i za granicą. Biuro nie ma własnej bazy noclegowej, więc kupuje we własnym imieniu i na własny rachunek usługi noclegowe od innych podatników, a następnie odsprzedaje je z narzutem.
Biuro chciało rozliczać się według procedury VAT marża, przewidzianej dla usług turystyki (art. 119 ustawy o VAT). Przekonywało, że odsprzedając pojedynczy nocleg, również świadczy taką usługę.
Reklama
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał jednak, że byłoby to możliwe tylko, gdyby noclegom towarzyszyły dodatkowe świadczenia. Wyjaśnił, że za usługi turystyki należy uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką. Odsprzedaż samej tylko doby hotelowej jest opodatkowana na zasadach ogólnych – stwierdził.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, że rację w tym sporze ma podatnik. Przywołał wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 12 listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 (Van Ginkel). Wynikało z niego, że biuro podróży, które zapewnia tylko zakwaterowanie, bez przejazdu (bo turysta sam dojeżdża i odjeżdża z miejsca zakwaterowania) też świadczy usługę turystyki.
WSA zwrócił uwagę, że gdyby było inaczej, to podatnik musiałby się rejestrować dla celów VAT i rozliczać go w każdym kraju, w którym świadczyłby usługę, a to powodowałoby wzrost kosztów administracyjnych.
Sąd dodał, że argumentacja fiskusa byłaby bardzo łatwa do obejścia, bo wystarczyłoby rozszerzyć usługę noclegu o jakąkolwiek inną (np. zapoznania się z folderem turystycznym), aby móc skorzystać z procedury VAT marża.

orzecznictwo

Wyrok WSA w Warszawie z 13 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 3427/17. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia