Nieruchomości zaliczane do gruntów powinny być inwentaryzowane metodą weryfikacji. W praktyce pojawiają się wątpliwości, jak ją przeprowadzić, a to ma ogromne znaczenie dziś, gdy jednostki samorządu terytorialnego przygotowują się do programu Mieszkania plus.
Weryfikacja tych składników majątku ma na celu porównanie dokumentów związanych z ich posiadaniem z zapisami dokonanymi w księgach rachunkowych (w tym m.in. w ewidencji środków trwałych). W praktyce często wiele wątpliwości budzi to, jakie dokumenty należy wykorzystać przy tej weryfikacji.
Ustawodawca, posługując się w art. 26 ustawy o rachunkowości określeniem „odpowiednie dokumenty”, nie ustalił ich katalogu. Nie jest to jednak zaniedbanie ustawodawcy, ale działanie wynikające z potrzeby nieograniczania sposobu dokumentowania poszczególnych decyzji gospodarczych, które ze swej natury są indywidualne i różnorodne. Można mówić o co najmniej kilku różnych „odpowiednich dokumentach” dotyczących nieruchomości gruntowych. Mogą to być: akt notarialny, faktura zakupu, umowa darowizny itp. Będą one odpowiednie dla wprowadzenia gruntów do ewidencji księgowej. Z kolei akt notarialny potwierdzający sprzedaż i związana z nim faktura czy decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności są odpowiednim dokumentem wyksięgowania mienia ze stanu posiadania jednostki.