Tak. W ustawie na nowo określono katalog jednostek sektora finansów publicznych zobowiązanych do prowadzenia audytu wewnętrznego. Można wyróżnić dwie podstawowe grupy jednostek zobligowanych do prowadzenia audytu wewnętrznego: pierwsza grupa obejmuje największe jednostki sektora finansów publicznych, które zostały wymienione enumeratywnie w przepisach, np. Kancelarię Premiera, ministerstwa, urzędy wojewódzkie; druga zaś te jednostki, które dysponują znacznymi środkami publicznymi. W jednostkach z drugiej grupy audyt wewnętrzny prowadzony będzie w tych jednostkach, które gospodarują środkami powyżej 40 mln zł.
Wysokość progu jest taka sama, jak obecnie obowiązująca. W efekcie z obowiązku prowadzenia audytu wewnętrznego zwolnione zostały małe jednostki, wymienione w obecnie obowiązującej ustawie, jak np. prokuratury, jednostki organizacyjne Służby Więziennej, państwowe osoby prawne, regionalne izby obrachunkowe i inne, których skala wydatków nie uzasadnia konieczności ponoszenia znaczących dla nich kosztów zatrudnienia i funkcjonowania audytora wewnętrznego.

Ustawa daje jednak ministrowi nadzorującemu daną jednostkę prawo nakazania prowadzenia w tej jednostce audytu wewnętrznego pomimo nieprzekroczenia wspomnianego progu. Celem tego rozwiązania jest umożliwienie ministrom odpowiedzialnym za dany obszar działalności państwa podjęcia decyzji, że w szczególnie istotnych z punktu widzenia polityki państwa jednostkach niezbędne będzie funkcjonowanie komórki audytu. Ponadto każdy kierownik jednostki, która nie ma obowiązku prowadzenia audytu wewnętrznego, może samodzielnie podjąć decyzję o prowadzeniu audytu.

Zmieniła się również sama kwestia przeprowadzania czynności, audyt wewnętrzny może przeprowadzać również usługodawca zewnętrzny. Dlaczego ustawodawca zdecydował się na takie rozwiązanie?

Rozwiązanie to wynika między innymi z coraz częściej sygnalizowanych przez kierowników jednostek sektora finansów publicznych problemów z pozyskaniem dobrej, doświadczonej kadry audytorskiej. W efekcie łączy się to z dużą liczbą wakatów na stanowiskach audytorskich, a w konsekwencji z niemożnością realizowania przez zobowiązane do prowadzenia audytu wewnętrznego jednostki przepisów ustawy o finansach publicznych. Możliwość zakupu usług audytu wewnętrznego daje kierownikom jednostek większą swobodę decyzji w kwestii rozwiązań organizacyjnych. Chciałbym przy tym podkreślić, że rozwiązanie takie jest w pełni zgodne z międzynarodową praktyką audytu wewnętrznego.

Warto także zaznaczyć, że zarówno audytor wewnętrzny zatrudniony w jednostce, jak i audytor wykonujący swoje obowiązki w ramach umowy cywilnoprawnej spełniać muszą te same wymogi w zakresie kwalifikacji zawodowych.