Ciekawe jest, że protokół został podpisany zaledwie po niecałych trzech latach od zawarcia obecnie obowiązującej umowy podatkowej, która z kolei zastąpiła pierwszą bilateralną umowę podatkową z 1977 r. Podobna sytuacja, tj. nowelizacja umowy po relatywnie krótkim okresie jej obowiązywania, miała miejsce w odniesieniu do umowy podatkowej z Austrią z 13 stycznia 2004 r., którą uzupełniono dodatkowym protokołem już 4 lutego 2008 r.

Nowy protokół do umowy z Norwegią jest bardzo krótki i zawiera jedynie kilka zmian, które dotyczą opodatkowania pewnej kategorii dochodu z tytułu wynagrodzenia za pracę najemną oraz metody unikania podwójnego opodatkowania. W odniesieniu do opodatkowania wynagrodzenia uzyskanego w związku z wykonywaniem pracy najemnej na pokładzie statku morskiego, eksploatowanego w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo z jednego państwa, konwencja stanowi, że wynagrodzenie to może być opodatkowane w tym państwie. W praktyce oznacza to możliwość opodatkowania takiego dochodu w obu państwach, tj. w państwie rezydencji pracownika wykonującego taką pracę oraz w państwie przedsiębiorstwa żeglugowego. Jednocześnie z konwencji usunięto szczególne przepisy dotyczące opodatkowania wynagrodzenia za pracę najemną na pokładzie statków morskich zarejestrowanych w Norweskim Międzynarodowym Rejestrze Statków – wyłącznie w państwie zamieszkania podatnika. Z kolei w odniesieniu do metody unikania podwójnego opodatkowania protokół wprowadza metodę odliczenia proporcjonalnego w stosunku do dochodów uzyskiwanych przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, jeżeli dochód ten może być opodatkowany w Norwegii, lecz zgodnie z wewnętrznym prawem podatkowym jest on tam zwolniony z podatku. Powyższa zmiana pozwala więc uniknąć sytuacji, gdy dany dochód nie jest faktycznie opodatkowany w żadnym z obu państw – stron umowy.