Zgodnie z utrwalonym przez lata orzecznictwem sądów administracyjnych niewypłacona przez spółkę w terminie dywidenda stanowi dla spółki nieodpłatną korzyść podlegającą opodatkowaniu. Wartość tej korzyści odpowiada wysokości odsetek, jakie spółka musiałaby zapłacić, gdyby pozyskała kapitał na warunkach rynkowych. Odsetki należy liczyć od dnia wymagalności dywidendy, przy czym roszczenie o wypłatę dywidendy staje się wymagalne po upływie czasu, jaki jest niezbędny do przygotowania wypłaty. Wiele sporów budziło natomiast zagadnienie, czy spółka uzyskuje przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia także w przypadkach, gdy uchwała o przeznaczeniu zysku spółki do podziału przewiduje ratalną lub odroczoną wypłatę dywidendy.

W wyroku z 21 stycznia 2011 r. (sygn. akt II FSK 1583/09) NSA orzekł, że określenie w uchwale zgromadzenia wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o podziale zysku terminu wypłaty dywidendy późniejszego niż dzień podjęcia uchwały nie powoduje otrzymania przez spółkę nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Wyrok ten dotyczył co prawda stanu prawnego obowiązującego w 2008 roku, jednak przedstawione w nim tezy należy uznać za uzasadnione także dla stanów prawnych po 2008 roku, zwłaszcza że art. 193 par. 4 i art. 348 par. 4 kodeksu spółek handlowych w brzmieniu obowiązującym od 1 sierpnia 2009 r. stanowią, że termin wypłaty dywidendy określa uchwała wspólników (w spółce akcyjnej – walnego zgromadzenia), a gdy ona takiego dnia nie określa – jest on wyznaczany przez zarząd (w spółce akcyjnej – radę nadzorczą).

Z uzasadnienia projektu ustawy wprowadzającej te przepisy wynika, że wprowadzenie terminu wypłaty dywidendy i przyznanie prawa do jego określania spółce miało zniweczyć negatywne dla spółek skutki podatkowe.