W ostatnim artykule wskazaliśmy na uchwałę NSA stwierdzającą, że nie jest nadpłatą kwota podatku akcyzowego uiszczona z tytułu sprzedaży energii elektrycznej w sytuacji, w której ten, kto ją uiścił, nie poniósł z tego tytułu uszczerbku majątkowego.

Cała Izba Gospodarcza NSA przez nową wykładnię art. 72 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wprowadziła przedmiotową uchwałą z 22 czerwca 2011 r. (sygn. akt IG NSA) do polskiego prawa nową przesłankę, której spełnienie jest niezbędne do zwrotu nadpłaty. Przypomnijmy, że jest to konieczność poniesienia przez podatnika uszczerbku majątkowego przy zapłacie podatku, rozumianego jako nieprzerzucenie kosztu podatku przez podatnika na swoich kontrahentów.

Gdyby sposób interpretacji art. 72 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zastosować do akcyzy uiszczonej z innego tytułu niż ze sprzedaży energii elektrycznej lub innych podatków, o zwrot których podatnicy występują na podstawie cytowanego przepisu, np. VAT, CIT, PIT, podatek od nieruchomości, instytucja nadpłaty stałaby się w praktyce bezprzedmiotowa.

Wynika to z tego, że przerzucenie kosztu podatku przez podatnika na swoich kontrahentów w działalności gospodarczej w całości lub części jest dążeniem każdego podatnika, nie tylko w zakresie podatków pośrednich, lecz także bezpośrednich.

Z formalnego punktu widzenia wydaje się, że zasadne jest stwierdzenie, że przedmiotowa uchwała Izby Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca tylko w sprawie nadpłaty kwoty podatku akcyzowego uiszczonej z tytułu sprzedaży energii elektrycznej w sytuacji, w której ten, kto ją uiścił, nie poniósł z tego tytułu uszczerbku majątkowego, a to, czy uszczerbek zaistniał, powinno być każdorazowo badane przez organy podatkowe.