W rozpatrywanej sprawie dyrektor urzędu kontroli skarbowej ustalił spółce zobowiązanie w VAT. Decyzje zostały doręczone we wrześniu 2010 r. Organ wystąpił następnie do naczelnika urzędu skarbowego o nadanie decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podano, że termin przedawnienia zobowiązań, określonych tymi decyzjami upływa z końcem 2010 r. W terminie do wniesienia odwołania spółka przesłała do różnych urzędów administracji publicznej na terenie kraju żądania uzupełnienia decyzji przez określenie odsetek za zwłokę oraz pouczenie o prawie wniesienia powództwa do sądu powszechnego.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie naczelnika. W ocenie izby skarbowej zostało uprawdopodobnione, że zobowiązania w VAT, wynikające z decyzji, nie zostaną wykonane. Podejmowane przez spółkę czynności procesowe uniemożliwią zakończenie ostateczne postępowania przed upływem terminu przedawnienia. Ponadto samo posiadanie majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę nie przesądza, że decyzje zostaną wykonane.

Z tym zgodził się sąd wojewódzki, a następnie NSA. W ocenie sądu pisma spółki składane w ostatnim dniu terminu do wniesienia odwołania były kierowane do niewłaściwych organów i nie były podpisane. Takie działanie powoduje, że muszą być przesłane do właściwych urzędów i uzupełnione. W oczywisty sposób prowadzi to do wniosku, że spółce zależało na tym, aby zobowiązanie się przedawniło. Wyrok jest prawomocny.

ORZECZNICTWO

Wyrok NSA z 29 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 1382/11.