Skarżąca spółka realizowała kontrakty budowlane. Zawierała umowy z inwestorami, którzy wymagali, aby spółka ubezpieczyła budowę na wypadek zdarzeń losowych. Polisa jest warunkiem zawarcia kontraktu. Bez niej spółka nie dostanie zlecenia i nie będzie mogła prowadzić prac budowlanych. Zwykle inwestycje realizuje w czasie dłuższym niż rok. Spór w sprawie dotyczył tego, czy wydatek na ubezpieczenie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo, w momencie uzyskania pierwszego przychodu z realizacji inwestycji, czy też koszt ten należało podzielić proporcjonalnie do czasu trwania budowy.

Sąd orzekł, że spółka może zaliczyć wydatek na ubezpieczenie do kosztów jednorazowo. W ocenie sądu jest to koszt bezpośredni spółki. Gdyby nie wykupiła ubezpieczenia dotyczącego danej budowy, to nie doszłoby do podpisania kontraktu z inwestorem. W konsekwencji nie osiągnęłaby przychodu. WSA uzasadniał, że poniesienie kosztów polisy jest zatem bezpośrednio związane z osiągniętym przez spółkę z danego kontraktu przychodem.

W sprawie zastosowanie miały art. 15 ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn.zm.). Ten pierwszy ustęp określa ogólną zasadę zaliczania wydatków do kosztów. Zgodnie z nią kosztem są wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Z kolei jak wynika z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Sąd nie zgodził się z twierdzeniem organu podatkowego, który uznał wydatek na polisę ubezpieczeniową za koszt pośredni. Minister finansów w zaskarżonej interpretacji dowodził, że spółka może zaliczyć do kosztów danego roku jedynie część wydatku na ubezpieczenie.

Wyrok jest nieprawomocny.