Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.) za koszty uzyskania przychodów uznaje się wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Przepis ten daje możliwość uznania dla celów podatkowych wszelkich kosztów (poza wymienionymi w art. 16 ustawy o CIT), pod warunkiem że istnieje związek przyczynowy pomiędzy ich poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu. Dotyczy to zarówno takich wydatków, które bezpośrednio przekładają się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i tych, których nie można przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia. Z tego względu każdorazowy wydatek powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.

Jeśli chodzi o powierzenie samochodu służbowego, należy zauważyć, że choć wykonywane przez pracownika zadania nie mogą być powiązane z konkretnym przychodem uzyskiwanym przez spółkę, przejawiają jednakże związek z prowadzoną przez nią działalnością. Obowiązki wynikające z zajmowanego stanowiska w praktyce wymagają od pracownika pełnej dyspozycyjności, często poza standardowymi godzinami pracy. Pracownik musi mieć możliwość w każdym czasie bezpiecznego, a jednocześnie jak najszybszego dojazdu do siedziby spółki. Stąd też wydatki na przejazdy samochodem służbowym, wynikające z realizacji przez pracownika obowiązków służbowych, należy zakwalifikować do kosztów podatkowych.

Powyższe stanowisko potwierdził m.in. dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z 19 kwietnia 2013 r. (ITPB3/423-28/13/PST).