Przedsiębiorcy, którzy nie dokonują rocznego rozliczenia podatku w imieniu swoich pracowników, muszą do końca lutego przekazać im oraz urzędom skarbowym imienne informacje o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za poprzedni rok. Służy do tego formularz PIT-11.

Rozliczenie na podstawie PIT-11

PIT-11 musi trafić do wszystkich pracowników, którzy nie korzystają z możliwości rocznego rozliczenia ich podatku przez pracodawcę.

Te osoby, które przez cały rok pracowały u jednego pracodawcy mogły uniknąć samodzielnego rozliczania podatku dochodowego i składania rocznego zeznania.

Rozliczy ich pracodawca, jeśli do 10 stycznia otrzymał oświadczenie na druku PIT-12, w którym została wyrażona taka wola oraz wskazane informacje o niekorzystaniu z ulg i preferencji podatkowych oraz o braku innych dochodów (z wyjątkiem wskazanych w ustawie jak np. ze sprzedaży nieruchomości).

Podatnicy, którzy chcą jednak dokonać samodzielnego rozliczenia potrzebują danych, które pozwolą im na właściwe wypełnienie zeznania.

Są to informacje dotyczące w szczególności wysokości osiągniętego przychodu, poniesionych kosztów, uzyskanego dochodu, dochodu wolnego od podatku, czy pobranych zaliczek.

PIT-11 zawiera także dane o składkach na ubezpieczenie społeczne, które odlicza się od dochodu oraz na ubezpieczenie zdrowotne, które zmniejszają podatek.

Nie tylko pracodawcy

Formularz PIT-11 sporządza i przekazuje szereg płatników. Poza pracodawcami można wskazać także np. spółdzielnie pracy, banki (od wypłaconych emerytur i rent z zagranicy), uczelnie (od wypłaconych stypendiów). 

Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która musi obliczyć i pobrać od podatnika podatek i wpłacić go fiskusowi.

Do urzędu według miejsca zamieszkania

Informację PIT-11 należy przekazać zarówno podatnikowi, jak też urzędowi skarbowemu. Właściwość określa się według miejsca zamieszkania podatnika, a nie jego zameldowania. W sytuacji, gdy pracownik przeprowadzał się w trakcie roku, właściwość ustala się według ostatniego dnia roku podatkowego.

Oznacza to, że decydujące jest miejsce zamieszkania w dniu 31 grudnia. Pamiętajmy, że warto rozliczać się w mieście, w którym faktycznie mieszkamy, bo z naszych podatków finansowane są lokalne inwestycje (drogi, szkoły, biblioteki, itp.). Tax Care podejmował tę tematykę w odrębnym raporcie. 

Inaczej sytuacja wygląda z osobami, które wyjechały za granicę i 31 grudnia nie mieszkały w Polsce.

Dla nich właściwym pozostanie urząd według ostatniego miejsca zamieszkania w kraju.

Natomiast w przypadku osób, na których ciąży tzw. ograniczony obowiązek podatkowy (przebywają na stałe za granicą – patrz ramka poniżej –ale osiągają też dochód w Polsce), PIT-11 powinien trafić do urzędu obsługującego osoby zagraniczne.

Ograniczony obowiązek podatkowy dotyczy tych osób, których miejsce zamieszkania znajduje się za granicą (czyli przebywają w innym państwie dłużej niż 183 dni w ciągu roku lub ich ośrodek interesów życiowych znajduje się w innym kraju).

Podlegają one opodatkowaniu w Polsce tylko od uzyskanych tu dochodów.