Ministerstwo Finansów w odpowiedzi na interpelację poselską (nr 24082/11) wyjaśniło wątpliwości dotyczące pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na potrzeby rozliczeń VAT. Ustawa w tym zakresie odwołuje się do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011.

Problem powstaje, gdy zagraniczne przedsiębiorstwo zarejestrowane jest w Polsce tylko na potrzeby VAT, nie ma tutaj siedziby ani oddziału, a jego działalność sprowadza się wyłącznie do sprzedaży towarów. Przed wejściem w życie rozporządzenia tacy przedsiębiorcy nie byli traktowani jako posiadający stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Resort wyjaśnił, że definicja stałego miejsca prowadzenia działalności została wprowadzona na potrzeby określenia miejsca świadczenia usług. Zasadniczo nie dotyczy zatem miejsca dokonywania dostaw towarów i do tych celów może być stosowana jedynie pomocniczo. Pod pojęciem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu wykonywanie określonych czynności. Istotny jest tu wymóg minimalnej trwałości miejsca poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych do świadczenia określonych usług. Minimalna trwałość oznacza wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny (wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C-73/06).

Zdaniem MF oznacza to, iż w sytuacji wykazania, że podmiot zagraniczny nie posiada na terytorium kraju wystarczającego zaplecza techniczno-personalnego, należy uznać, że nie ma on na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.