Organy podatkowe najczęściej uznają w takiej sytuacji, że przeniesienie prawa własności w drodze wypłaty dywidendy w postaci niepieniężnej należy traktować na gruncie ustawy o CIT na równi ze zbyciem tego prawa. Z punktu widzenia przepisów podatkowych sytuacja ta jest tożsama ze sprzedażą przez spółkę takiego prawa, co wiąże się z uzyskaniem przychodu podatkowego. W konsekwencji w przypadku wypłaty dywidendy niepieniężnej po stronie spółki, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o CIT powstanie przychód z odpłatnego zbycia praw. Dodatkowo zastosowanie znajdzie art. 14 ust. 1 ustawy o CIT, pozwalający organom podatkowym na szacowanie uzyskanego przez spółkę przychodu.

W jednej ze spraw z taką interpretacją przepisów nie zgodził się podatnik, którego zdaniem wypłata dywidendy niepieniężnej ma taki sam charakter jak wypłata dywidendy pieniężnej. Wypłata taka stanowi wypełnienie obowiązku spółki na rzecz wspólnika i podobnie jak w przypadku dywidendy pieniężnej, aktywa spółki zostaną pomniejszone o wartość przekazanego wspólnikowi prawa. W konsekwencji wypłata będzie dla spółki neutralna podatkowo.

W wyroku z 7 kwietnia 2011 r. WSA w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 98/11) zgodził się z podatnikiem. Sąd uznał, że art. 14 ustawy o CIT nie można przyjąć za podstawę prawną opodatkowania spółki w wyniku wydania rzeczy z tytułu dywidendy. Przepis ten stanowi, że przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeśli cena bez uzasadnionej przyczyny odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ w wysokości wartości rynkowej. Regulacja ta wprost odnosi się do umowy sprzedaży, która jest czynnością prawną dwustronnie zobowiązującą i odpłatną, a tych cech nie posiada czynność prawna wypłaty dywidendy.