W transakcjach biznesowych w ramach nabycia przedsiębiorstwa czy jego zorganizowanej części często dochodzi też do odsprzedaży know-how albo wniesienia aportu do spółki w postaci know-how, a także przejęcia pracowników – specjalistów, którzy potrafią know-how zastosować. Dla rozliczenia podatkowego takiej transakcji, szczególnie korzyści podatkowych związanych z amortyzacją, istotne jest, czy wiedza tych pracowników, koszty ich wyszkolenia oraz posiadane przez nich doświadczenie mogę zostać wycenione i zaliczone do wartości nabywanego know-how. Właściwe określenie przedmiotu know-how ma wpływ na wysokość kosztów podatkowych w postaci odpisów amortyzacyjnych.

Plany i schematy

Przepisy ustaw o podatkach dochodowych nie zawierają definicji know-how. Artur Oleś, doradca podatkowy, wiceprezes KSK Doradcy, zwraca uwagę, że w przepisach znajdują się jednak wskazówki, że know-how dotyczy informacji związanych ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej. Know-how jest przy tym wartością tylko niematerialną, a nie prawną, bowiem nie daje wyłączności do stosowania określonej wiedzy.

W praktyce przyjęte jest, że aby można było uznać daną wiedzę za know-how, konieczne jest jej opisanie i utrwalenie. Według Adriana Artowicza, doradcy podatkowego w ECDDP, oznacza to, że know-how powinno być przekazywane w formie np. schematów, planów, receptur itp., zawierających tryb działania prowadzący do wytworzenia dobra finalnego.

Forma utrwalenia know-how musi dawać możliwość obiektywnego stwierdzenia, czy wiedza ta jest poufna i istotna – określił NSA w wyroku z 31 lipca 2003 r. (sygn. akt III SA 1661/0). Taka definicja powstała w oparciu o przepisy wspólnotowe.