Nowa międzypaństwowa konwencja z Finlandią została podpisana w Helsinkach 8 czerwca 2009 r. Umowa ta zastąpiła uprzednio obowiązującą umowę z Finlandią z 26 października 1977 r., zmienioną protokołem z 28 kwietnia 1994 r. Konwencja z 2009 roku jest w swej treści zasadniczo oparta na aktualnej wersji Modelowej Konwencji OECD (MK OECD), choć z pewnymi modyfikacjami, typowymi dla zawieranych ostatnio nowych polskich umów o unikaniu podwójnego opodatkowania dochodu.

Maksymalna wysokość podatku, który może być pobrany u źródła od wypłacanych dywidend, wynosi – zgodnie z MK OECD – 5 lub 15 proc. – w zależności od statusu prawnego podmiotu otrzymującego dywidendy i poziomu jego udziału w kapitale spółki wypłacającej dywidendy. Maksymalna wysokość podatku, który może być pobrany od wypłacanych odsetek, wynosi 5 proc., zamiast typowej dla MK OECD maksymalnej wysokości 10 proc., a ponadto umowa przewiduje zwolnienie od opodatkowania u źródła niektórych kategorii odsetek, m.in. od pożyczek otrzymywanych przez rząd lub udzielanych przez banki. Podobnie, maksymalna wysokość podatku, który może być pobrany od wypłacanych należności licencyjnych, wynosi również 5 proc., zamiast typowego dla MK OECD zwolnienia tej kategorii dochodu od opodatkowania u źródła.

Umowa zawiera tzw. klauzulę nieruchomościową, pozwalającą na opodatkowanie zysków ze zbycia akcji lub udziałów spółek, w których majątek nieruchomy stanowi ponad 50 proc. aktywów – także w tym państwie, gdzie majątek taki jest położony.

Jako podstawową metodę unikania podwójnego opodatkowania przyjęto – w Finlandii – tzw. zaliczenie zwykłe, znane też jako zaliczenie proporcjonalne, a w Polsce – metodę wyłączenia z progresją oraz w odniesieniu do podatków pobranych od dywidend, odsetek, należności licencyjnych lub zysków kapitałowych – również zaliczenie zwykłe.

Nowa konwencja weszła w życie 11 marca 2010 r.

Dr Janusz Fiszer, partner w Kancelarii Prawnej White & Case i docent UW