Skarżąca w celu wykonywania zawodu lekarza zawiązała spółkę partnerską. Zgodnie z umową spółka jest niepublicznym zakładem opieki zdrowotnej, a partnerzy udzielają świadczeń zdrowotnych odpłatnie lub nieodpłatnie. W uchwale wspólników ustalono, że ich udział w kosztach może być inny niż w przychodach. Z kolei udział każdego partnera w przychodach jest równy jego przychodom indywidualnym i 1/3 przychodów wspólnych (tj. takich, których nie można przypisać konkretnej osobie).

Koszty każdego partnera (czyli wydatki spółki przypadające na każdego z nich) obliczane są w analogiczny sposób, tj. wydatki, które można przyporządkować danemu partnerowi, są przypisywane tylko jemu, natomiast pozostałe są dzielone równo między wszystkich.

Zdaniem skarżącej może więc ona ustalić przychód podatkowy w wysokości przychodu indywidulanego powiększonego o 1/3 przychodów wspólnych. Identyczną zasadę może stosować do kosztów. Oznacza to jednak w praktyce, że proporcja stosowana do przychodów może być inna niż proporcja stosowana do kosztów. Spór dotyczył rozstrzygnięcia, czy można koszty podatkowe ustalić nieproporcjonalnie do przychodów.

Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 8 ustawy o PIT przychody z udziału w spółce osobowej, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia itp. u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego udziału w zysku oraz łączy z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali podatkowej.

Sąd dodał, że oczywiście wspólnicy spółki partnerskiej mogą określić prawo do udziału w zysku w dowolnej (dopuszczalnej przepisami kodeksu spółek handlowych) proporcji, według której będą rozliczane również przychody, ale podatnik musi konsekwentnie w takiej samej proporcji podzielić koszty uzyskania przychodów. Rację ma więc minister finansów, że skarżąca może uwzględnić koszty tylko w takiej części, w jakiej przypisywane są jej uzyskane w ramach spółki przychody.

Sąd wyjaśnił, że zgodnie z umową spółki przychody przypisywane są wspólnikom co miesiąc, według ustalonego przez nich mechanizmu (co miesiąc według innej proporcji). W związku z tym skarżąca powinna za każdym razem ustalić, jaka część przychodów spółki przypada na nią, a następnie uwzględnić identyczną część kosztów uzyskania przychodów. Wyrok jest nieprawomocny.

ORZECZNICTWO

Wyrok WSA w Krakowie z 14 grudnia 2012 r., sygn.akt I SA/Kr 1526/12.