Kto mieszka 3 km od miejscowości, w której pracuje, odliczy wyższe koszty. Takiego prawa, nie ma podatnik, który żyje w dzielnicy oddalonej o kilkanaście kilometrów od zakładu pracy
Absurd ten wynika z obecnego art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o PIT. Potwierdza go także niedawny precedensowy wyrok WSA w Gliwicach. Sąd orzekł, że jeżeli zakład pracy i miejsce zamieszkania pracownika znajdują się w dwóch różnych dzielnicach miasta, to prawo do podwyższonych kosztów podatkowych nie przysługuje.
Przy dzisiejszej urbanizacji o przykład nietrudno. Podatnik, który mieszka w Warszawie na Młocinach i dojeżdża do pracy do Łomianek (oddalonych o 7–10 km) ma prawo do wyższych kosztów uzyskania przychodów. Natomiast osoba, która jeździ do pracy z Młocin na Kabaty (oddalone o ok. 24 km), z takiego prawa nie skorzysta.