Korekta cen transferowych jako mechanizm, który od lat jest wykorzystywany w rozliczeniach pomiędzy podmiotami powiązanymi, w szczególności zaś w grupach międzynarodowych, niezmiennie dostarcza wielu wątpliwości co do podatkowo poprawnego ich ujęcia. Przełomowy w tym względzie okazał się rok 2019, w którym ustawodawca wprowadził do polskiego systemu prawnego instytucję korekty cen transferowych, dając niejako przyzwolenie do jej stosowania przez podatników. Ukłon fiskusa został jednak obwarowany warunkami, które muszą być dochowane, by z takiego rozwiązania można było skorzystać.
Przepisem wprost regulującym instytucję korekty cen transferowych jest art. 11e ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1406; ost.zm. Dz.U. z 2021 r. poz. 225; dalej: ustawa o CIT) oraz odpowiednio art. 23q ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1426; ost.zm. Dz.U. z 2021 r. poz. 255; dalej: ustawa o PIT). W dalszej części artykułu ograniczono się do przepisów ustawy o CIT, jednakże jego treść można odpowiednio odnieść do ustawy o PIT.